Wiskunde, ireële angsten en een ex-werkgever

Wiskunde, ireële angsten en een ex-werkgever

5 weken Mexico. Status: zongebruind, nog blonder dan anders, werkloos én alleen op Bounty Island. Ik ben op Isla Mujeres, een mini eiland in de Mexicaanse Cariben. Het plan was om fijn verliefd met mijn Mexicaanse lief 8 weken door zijn thuisland Mexico te reizen. Het kan raar lopen. Watskeburt? Ga zitten, neem een kop koffie.

Het begon allemaal een jaar geleden. Toen ik besloot dat ik eindelijk eens werk wilde dat bij mij past. Ik zei mijn baan als juridisch medewerker op en ging op zoek. Met trillende knieën, dat wel. Wie gooit er nou oude schoenen weg voordat ‘ie nieuwe heeft? Kirsten wel weer, hoor. En toch, ik wist dat er iets moest gebeuren. Een echte stok achter de deur. Om eindelijk eens werk te maken van mijn frustratie, hoop en dromen.

Geen idéé waar te beginnen begon ik met wat ik toch al graag doe: kletsen met mensen die iets doen waar ik enthousiast van word. En zo mondde een inspirerend gesprek op Utrecht Centraal uit in het avontuur van mijn leven (tot dusver:). Ik kwam terecht bij Mensen met een Missie; een ngo die mij 2 maanden later als mensenrechtenwaarnemer uitzond naar de deelstaat Chiapas in Mexico.

Wat ik meemaakte? Dat kan je allemaal lezen op de blog die bij hield -> http://mensen-met-een-missie.geef.nl/actie/kirsten-in-chiapas/. Wat ik op die blog niet vertelde is dat ik in mijn eerste week in Mexico een geweldige jongen ontmoette. Tegen al mijn scepsis over de combi blonde snoepdoos en latin lover in. Ik vertelde er ook niet dat ik terug in Nederland weer werk vond als sociaal juridisch medewerker bij een vakbond. Dat lief en ik eindeloos Skypten. En dat we negen maanden later tegen alle verwachting in dan eindelijk ons Hello-Goodbye momentje op vliegveld Benito Juarez hadden. So far so good.

En tóen liep het allemaal anders dan gepland. Na een paar weken vond ik een bijzonder bericht in mijn mailbox. ‘Helaas, je kunt na je vakantie toch niet bij ons terug keren.’ Ik knipper een paar keer met mijn ogen en lees opnieuw dat ik geen baan meer heb. Ik ben op vakantie. Zonder inkomen. Verbaasd tuur ik naar het scherm. Een gekke mengeling van angst en vertrouwen stroomt door me heen. Angst voor het onbekende. Voor het opnieuw op zoek moeten naar werk. Angst voor het opnieuw vastzitten in werk waarin ik mijn talenten niet kwijt kan. En een voorgevoel dat dit wel eens precies kan zijn waar ik op zat te wachten. Een nieuwe kans mijn ding te vinden. Dus besluit ik te doen wat ik zoveel Mexicanen al heb zien doen: hindernissen als mogelijkheden zien voor creatievere, betere wegen.

Na weken uitgebreid familiebezoek reizen lief en ik dan eindelijk samen af naar de kust. Waar hij mij na drie dagen weer achter laat.  Een herkansing voor een algebra tentamen gooit roet in onze plannen; balend keert mijn lief terug naar huis voor studie. Bevestigd van het kwaad dat wiskunde heet zit ik op een bankje in het hostel. Omringd door zorgeloze feestvierende hostelgangers met ranzig geworden enkelbandjes en te zelfverzekerde attitudes. Ik ben op de verkeerde plek. Ik hoor thuis. In Nederland. Bij alles wat me lief is. En bekend. Mijn mogelijkheden ziende zelf lijkt verdampt door de hitte en ik drijf rond in mijn grootste angst: me ellendig en alleen voelen.

Maar zo kan het toch niet eindigen? Nee, vind ik ook! Daarom pak ik mezelf na een dag sippen bij mijn oren en sleep mezelf naar de yogales. En dan gebeurt het; ik zie weer zon door de palmbladeren heen. Na de les klets ik met de yogadocent en krijg een levensverhaal cadeau. Een studente antropologie luistert geboeid mee.

Ik weet het weer. Dit is wat ik zo graag doe. Mijn onverzadigbare nieuwsgierigheid de kost geven. Mensen ontmoeten, bevragen, luisteren, zien, voelen, leren en beschrijven. Creatief zijn. Daarom, na maanden uitstelgedrag, de allereerste blog op Kirsten’s punt. Met dank aan wiskunde, mijn irreële angsten en ex-werkgever.

PS. De komende weken ga ik doen wat ik hartstikke eng vind: alleen reizen. En ik wil je meenemen! Iedere dag zal ik een blog plaatsen over een bijzondere plek, leven in Mexico, mensen met bijzondere verhalen of zomaar iets gewoons. Omdat ik mijn avonturen met je wil delen! Reis je mee?