‘De kunst is te leren leven op de grens van het onbekende en aan de rand van het mysterie’

‘De kunst is te leren leven op de grens van het onbekende en aan de rand van het mysterie’

Gisteren was ik in Tilburg bij de presentatie van een nieuw boek geschreven door Thijs Caspers: Thuis zijn in het onbekende. Mega inspirerend. Want jeetje, wat is het inderdaad een ‘[…] kunst om te leren leven op de grens van het onbekende en aan de rand van het mysterie’, om maar even een prachtzin van Thijs te quoten.

Ik ken Thijs als bestuursmaatje voor Stichting Vrienden van Pandipieri. Samen met de andere bestuursleden hebben we de afgelopen 4 jaar onbekende wegen verkend. Hoe hou je mensen betrokken? En hoe betrek je nieuwe mensen? De antwoorden op die vragen wilden we spelenderwijs ontdekken. Gedacht vanuit de filosofie die aan de projecten in Kenia ten grondslag ligt. We doorliepen een heroriëntatietraject. Herformuleerden onze missie, onze visie. Maar we schreven geen vast omlijnde plannen uit. We besloten nieuwe dingen uit te proberen. Te verdwalen. En we ontdekten dat we er dikke lol in hadden. En het mooie is dat we onderweg ongemerkt steeds nieuwe mensen leerden kennen die het wel wat vonden, die vrienden en hun stichting.

Thijs overhandigde het eerste exemplaar van zijn nieuwe boek ‘Thuis zijn in het onbekende’ aan Hans Burgman, founder van de projecten in Kenia. De man die de Pandi-filosofie ontwikkelde. En die mij met zijn eigen boek ‘Losgelopen woorden’ als 16-jarige kennis liet maken met spannende, speelse, nieuwe ideeën. Ideeën waarin ik me kon herkennen, terwijl ik vooral als spijbelende trammelant schopper werd gezien. Hans werd een van mijn belangrijkste en dierbaarste leermeesters. En met de herkenning en inspiratie die ik in zijn ideeën vond besloot ik om de HAVO eindelijk eens af te maken.

Thijs verbleef ooit voor langere tijd bij Hans in Kisumu, werkte mee aan de projecten en dompelde zich onder in het Keniaanse leven. Hij leerde er dat meestal niets komt zoals gedacht of gepland. Hij leerde er zich thuis te voelen in het onbekende. Een continent verderop en jaren later blijkt de ervaring die hij in Kenia opdeed inspiratie voor een boek. Dat op diens beurt weer vele anderen zal inspireren. Het komende jaar zullen Thijs en zijn partner Barbara de kunst van het verdwalen in de praktijk brengen door zonder plan op reis te gaan. Want je kan wel schrijven over verdwalen, het wordt pas echt kunst in de praktijk.

Ja, thuis leren zijn in het onbekende, dat leer je niet in een boek. Dat leer je door te leven. Daarom organiseert Stichting Vrienden van Pandipieri deze zomer een reis naar de sloppen van Kisumu. Je kan met ons mee en logeren bij betrokkenen en medewerkers van de projecten. Samen bezoek je de projecten en leef je mee in het Keniaanse ritme. Ik ben er zelf twee keer geweest en heb er prachtige vriendschappen aan overgehouden. En een heel ander soort leven geproefd. Dat laat je niet meer los. Dus: ga mee en reis het onbekende tegemoet, net zoals Thijs. Wie weet brengt het jou ook inspiratie voor het schrijven van een boek ;). Om nog maar eens een mooie uitspraak van Thijs te quoten:

‘We hebben behoefte aan kleine verhalen vol bevlogenheid. Verhalen van vuur. Verhalen van verwondering.’

What more need I say? Behalve dan: data en programma worden binnenkort bekend gemaakt, hou de website in de gaten voor meer informatie >>>pandipieri.nl of neem contact op met mij.

Thijs’ boek Thuis zijn in het onbekende koop je hier.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*